* Een bespreking door Joris Lenstra *

Alle Klassiekers zijn, compleet met poëtisch woordenboek, hier te raadplegen. Zie voor al ons andere literaire aanbod de sites Meander en Meander Magazine.

Vooraf

Op de vorige aflevering, de bespreking door Karin Doornik van 'Omdat wij zijn' van Gabriël Smit, kwamen geen reacties binnen.

In deze nieuwe Klassieker buigt Joris Lenstra zich over 'Code', een van de bekendste gedichten van Gerrit Achterberg. Het verscheen oorspronkelijk in En Jezus schreef in 't zand (Daamen, 's-Gravenhage 1947), een bundel die zo populair werd dat er in 1963 al een 7e druk van uitkwam. Het was dan ook de bundel waarvoor Achterberg - als eerste dichter - de Staatsprijs voor Letterkunde, de P.C. Hooftprijs 1949 ontving.

Wim Hazeu (Gerrit Achterberg. Een biografie. Amsterdam 1988, p. 370.) vermeldt dat 'Code' geschreven werd gedurende Achterbergs verblijf in een van de 'gestichten' (zie het eerste kader in de bespreking). Misschien was dat dus wel in sanatorium Rhijngeest te Oegstgeest, waar hij in 1942/'43 was opgenomen. Tijdens een wandeling door Wassenaar in 1943 zou hij tegenover Jan Vermeulen de uitspraak gedaan hebben: 'Het moet mogelijk zijn een formule te vinden die door haar geladenheid in staat is de dode materie tot leven te wekken.' Het is verleidelijk te denken dat Achterberg hiermee een rechtstreeks verband met 'Code' aangaf, maar Joris Lenstra heeft daar getuige zijn bespreking zo zijn eigen ideeën over!

De eerste Klassieker verscheen op 6 juli 2000.
Deze aflevering wordt verzonden aan 2300 abonnees.

Reageren op deze bespreking? Zelf een bijdrage leveren? Vaste medewerker worden? Neem contact op met Meander Klassiekers.
Het e-mailadres is:

De levenskracht die gij eenmaal bezat
verdeelt zich nu over het abc.
Ik combineer er sleutelwoorden mee
en open naar uw dood het zware slot.

Het is, in ’t vers, de figuratie: God,
te vinden in de letters g, o, d,
in deze volgorde, maar niet per se,
ook ander formaties kunnen dat.

Iedere serie, elke schakeling,
uit welke taal genomen, is geschikt,
zolang ze in de juiste spanning staat.

De dichter, onder ’t schrijven, weegt en wikt,
op dood en leven een schermutseling,
totdat de deur eindelijk open gaat.

Gerrit Achterberg is in Nederland een heilig dichter. Zijn werk is uniek van karakter en bevat vele, kunstig vervlochten betekenislagen. Het leent zich uitstekend voor het graven dat de neerlandicus met graagte pleegt te doen om met de dode edoch zeer sappige beloning van het bot weer omhoog te komen. Trots kwispelend met in de kwijlende bek de nieuwe intertekstualiteit, de nieuwe verwijzing of de gloednieuwe theorie.
Dit is een jammerlijk tafereel dat veel afdoet aan het leven en de charme van het werk van Gerrit Achterberg. Daarbij is hij verre van heilig. De latere winnaar van de P.C. Hooftprijs en Constantijn Huygens oeuvreprijs heeft een vrouw vermoord en verbleef zowel daarvoor als daarna in klinieken en instellingen. Om er vervolgens achter te komen dat hij over dit thema eindeloos veel poëzie kon schrijven.


Het thema van de, door de dood gescheiden, geliefde ander, is al zo oud als de mythe van Orpheus en Eurydice, zo niet ouder. De daad van Achterberg en de persoonlijke consequenties gaven er voor hem een nieuwe invulling aan. Daarbij is de tragedie zelf eigenlijk bijzaak, zoals het persoonlijke al snel bijzaak is in de poëzie. Achterberg wilde zijn vermoorde geliefde niet terug, of althans, niet zo volledig als hij graag deed voorkomen. Het ging hem bovenal om de taal. Hij wilde de woorden gebruiken om zijn pogingen vorm te geven. Hij wilde iets bereiken met de taal.

Dichters hebben een bijzondere relatie met taal, waarvan de ze bijzondere eigenschappen herkennen. Ze gebruiken haar niet alleen om een boodschap over te brengen of om op een bepaalde manier gezien te worden, zoals de meeste mensen. Taal is bijvoorbeeld ook de frêle bodem waar het ego op rust. En het ego is op zijn beurt weer de innerlijke kracht die de taal voor eigen gebruik aanwendt.
Zo zien we onszelf graag als een persoonlijkheid, een onveranderlijke rots in de branding. Toch is dit geen werkelijkheid. En diep van binnen weten we inderdaad beter. Philips de Dappere was ook wel eens bang. En Rosanna de Schone had ook haar momenten waarop ze liever niet bekeken werd.
Ons ego verandert continu. Vergelijk het met de manier waarop de taal zacht verschuift. Woorden veranderen van betekenis, van spelling, van uitspraak. En daarmee veranderen ook de ideeën en de beelden die ze met zich mee dragen. Dit veranderen gaat zo geleidelijk dat we het vaak niet door hebben.
En taal biedt op meerdere gebieden een schijnzekerheid. Woorden ontnemen ons ook het zicht op de dingen zelf door de plaats ervan in te nemen. Enerzijds toont het woord ons de dingen en maakt ze inzichtelijk door ze te benoemen. We maken webben van woorden waarmee we de werkelijkheid kunnen begrijpen; erover kunnen communiceren en gebeurtenissen kunnen anticiperen. Tegelijkertijd verabstraheert het woord de werkelijkheid, met als gevolg dat we niet meer echt door hebben waar we over aan het praten zijn. Deze problematisering van de taal kwam vooral tijdens het Postmodernisme aan bod in de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw.

Gerrit Achterberg wil ons meenemen de omgekeerde richting op. Om tot iets wezenlijks te komen, moeten we de woorden met hun manipulatieve krachten afleggen. Zodra wij het begrip dat ons zicht vertroebelt, opzij schuiven, verschijnt als vanzelf aan ons geestesoog weer het ding.
Zijn gedichten gaan over de zoektocht naar deze schaduwzijde van het woord. Naar die werkelijkheid waar niet het woord, maar het ding zelf regeert. Hij staat hierin overigens verre van alleen. Er is een gnostische traditie die ver teruggaat op gelijksoortige ideeën.

Het gedicht 'Code' is in het kort de hierboven beschreven poëtica. Het gedicht doet qua vorm enigszins symbolisch aan. De lezer wordt meegenomen in een zware worsteling. De spreker staat als een romantische eenling tegenover een dichte deur en moet proberen die te openen met zijn taal. De eerste twee regels van de eerste strofe worden als een magische bezwering aangeroepen. Omdat hij dat wil, gaat de levenskracht over in de taal (‘het abc’). Het belangrijkste woord in deze strofe is ‘sleutelwoorden’, die in de juiste combinatie gezet het onmogelijke mogelijk maken. Een uitermate spannend idee natuurlijk. Een idee dat bepaalde religieuze stromingen ook niet onbekend is.

De tweede strofe bevat vervolgens de eigenlijke kern van het gedicht. Het is meesterlijk in zijn eenvoud. Er wordt beweerd dat God eigenlijk god niet is, maar een combinatie van de letters ‘g’ ‘o’ ‘d’, die duidelijk een ‘figuratie’ wordt genoemd. God is slechts een naam die we gebruiken om iets te duiden dat ook anders geduid kan worden. Op deze manier wordt de taal opnieuw magisch gemaakt: de dingen komen weer los te staan van de woorden, en er moet opnieuw gezocht worden naar het woord voor god. Net zoals Adam ooit op zoek moest naar de allereerste woorden voor de dingen die hij zag.

Het zwarte gat in deze strofe is het allereerste woord: ‘het’. Waar verwijst dit naar? Het zou naar ‘sleutelwoorden’ kunnen verwijzen uit de vorige strofe, hoewel dit grammaticaal gezien wringt. En bovendien legt de rest van deze strofe juist uit dat ‘God’ niet het enige sleutelwoord is. Wanneer ‘het’ naar ‘sleutelwoorden’ zou verwijzen, dan zou deze clou al verraden zijn door de meervoudsvorm.
Verwijst ‘het’ dan naar ‘het abc’? Dat zou kunnen. Hoewel ‘het abc’ ook weer een verwijzing is, en wel naar de taal, of, in dit geval, naar de met levenskracht bezwangerde taal.

Zou ‘het’ dan naar iets anders kunnen verwijzen? Dit is een wezenlijke vraag voor dit gedicht. En het fraaie ervan is dat deze vraag niet beantwoord wordt. De titel van het gedicht is niet voor niets ‘Code’ - een bepaalde tekst die een andere, verborgen tekst in zich draagt.
Dit korte onbestemde verwijswoordje is een aanknopingspunt. Een eerste spoor naar het ontrafelen van deze code. Laat op dit woord de hijgende jonge honden onder de neerlandici los, en kijk wat ze mee terug brengen.

Achterberg heeft na deze twee meesterlijke strofen al zijn kruit verschoten. Leeg van binnen rondt hij af met twee nietszeggende strofen die ons niets meer zeggen dan wat hij voor de goed verstaander al gezegd heeft. Dat deze ‘sleutelwoorden’, op juiste wijze ‘geschakeld’, de juiste ’spanning’ teweegbrengen, ten einde ‘geschikt’ te zijn, moge inmiddels duidelijk zijn. Hij legt hier expliciet uit wat hij de eerste twee strofen met de tekst zelf trachtte te impliceren.
De laatste strofe is daarbij van een tenenkrommende lelijkheid. Het overduidelijke is zo duidelijk neergeschreven dat alle ‘magische’ effecten teloorgaan. De snuffelende neerlandicus vindt hier een verfomfaaid citaat dat Achterberg schijnbaar mooi karakteriseert. De dichter weegt en wikt op leven en dood, totdat hij eindelijk die magische deur open krijgt. Maar ook dat is slechts code. Een code die aangeeft dat er op de verkeerde plek wordt gezocht. Na de eerste twee strofen zijn er geen sleutelwoorden meer te vinden.

De Neerlandicus Fabian Stolk schreef over zijn poëtica:


Ofschoon de ‘metaforische dood’ de wenkbrauwen even doet rijzen, is de boodschap te begrijpen: Achterberg gebruikt poëzie als middel om zijn geliefde te behouden. Volgens mij is dit een dwaalspoor. Achterberg gebruikte, zoals betoogd, de poëzie om een doel te verwezenlijken dat met taal te bereiken is. Dat kan alleen met bijzondere taal: poëzie. Een taal die effecten hanteert die gewone taal niet benut. En daarbij gaat het voor hem om meer dan alleen de stoffige metafoor. Het gaat om de ruimtes tussen de metaforen.
Al voordat Achterberg zijn moord begaan had, was hij bezig met de taal en met dit Orpheus-thema. Hij werd er niet door gevormd – deze daad bracht zijn intenties en zijn schrijven op één en dezelfde lijn. Hij vond er zijn stem als dichter door. We moeten daarbij niet vergeten dat moord een mens voorbij een bepaalde grens brengt, waar hij nooit meer van terug kan keren. Deze ‘ontaarde’ positie was voor hem noodzakelijk om tot zijn verzen te komen.
Voorts streeft Achterberg geen ‘verloren werkelijkheid’ na. Hij is de gewenste werkelijkheid nooit kwijtgeraakt; want die heeft niet bestaan. Zijn verzen suggereren een ideale werkelijkheid die alleen ideaal kan zijn door het feit dat ze niet bestaan maar wel mogelijk geacht worden. Vergelijk het met de manier waarop het ophalen van herinneringen een plezier brengt dat nooit aan de eigenlijke gebeurtenis ontleend kan zijn, maar ontstaat door het herinneren zelf. Deze gewaarwording zorgt voor een andere visie op het verleden en derhalve voor een andere werkelijkheid.
Gerrit Achterberg was als dichter overduidelijk een taalpurist, maar besefte gaandeweg dat hij zonder zijn eigen leven en bloed, en dat van iemand anders, geen poëzie schrijven kon. Daar is al het andere uit voortgekomen.

Steun Meander en Meander Klassiekers en word ook donateur.

Eerder verschenen:

1M. Vasalis - Aan een boom in het Vondelpark 2J.P. Rawie - Interieur 3Jan Kal - Mont Ventoux 4Jan Emmens - Voor de kade 5M. Vasalis - Streng en aanbiddend 6Simon Vinkenoog - Ver als de horizon ben je 7Gerrit Achterberg - Dryade 8Gerard Reve - Wiegelied 9Paul van Ostaijen - Melopee 10Hanny Michaelis - Het kind 11J.C. Bloem - De nachtegalen 12Gerrit Achterberg - Verzoendag 13Hans Warren - Bekentenis 14E. du Perron - Het kind dat wij waren 15P.C. Boutens - De maan is al boven de seringen 16H. Roland Holst - "Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen 17H. Roland Holst - De zachte krachten 18W. Elsschot - Bij het doodsbed van een kind 19J.H. Leopold - Staren door het raam 20Han G. Hoekstra - De ceder 21Paul Rodenko - Het beeld 22Anna Blaman - De Spin 23Martinus Nijhoff - Moeder 24Martinus Nijhoff - Impasse 25Rutger Kopland - Die Kunst der Fuge 26Rutger Kopland - Al die mooie beloften 27Ad Zuiderent - Tuinpad 28Jan Hanlo - Oote 29Ida Gerhardt - Alpha en Omega 30Ed Leeflang - De vader van de baby Constantijn, wat hem 31Jacques Hamelink - Grijsaard 32Ed Leeflang - Hoor Prediker. Over de dommen en gevatten 33Ed. Hoornik - Te Middelharnis is een kind verdronken 34Ed. Hoornik - Overgang 35Willem van Toorn - Een kraai bij Siena 36Jan Kuijper - Statica 37Lucebert - vrede 38Lucebert - gedicht 39Hans Andreus - Voor de lieve lezer 40Anthonie Donker - Achterbalcon 41Gerrit Kouwenaar - men moet 42Anneke Brassinga - Roeping 43Jan Arends - drie gedichten 44Jan Eijkelboom - 21 november 1981 45Ria Borkent - Sieraad 46Simon Vestdijk - Het kind 47Jac. van Hattum - Visvangst 48Simon Vestdijk - De overlevende 49Rutger Kopland - Soms bij het zien, bij het zien van een rij 50Leo Vroman - Een boot 51W.F. Hermans - Bewaakte overweg 52H. Marsman - 'Paradise regained' 53Anna Enquist - Typologie van de drenkeling 54Willem Jan Otten - Op zaal 55Hester Knibbe - Vannacht 56J. Slauerhoff - De ontdekker 57J.A. dèr Mouw - 'K BEN Brahman, maar we zitten zonder meid. 58J.A. dèr Mouw - LANG rolt, een bol van klank, de klank van 't schot, 59J.H. Leopold - Regen 60Jan G. Elburg - gelovig soms 61J.C. Bloem - Insomnia 62J.H. Leopold - Saadi 63Anton Korteweg - Wij samen 64Frederik van Eeden - De Waterlelie 65Leo Vroman - Nacht 66Hans Andreus - Laatste gedicht 67Geerten Gossaert - Het brandende wrak 68Gerrit Komrij - Een gedicht 69Gerrit Achterberg - Fotografie 70Patty Scholten - De olifant 71Leo Vroman - Voor wie dit leest 72Neeltje Maria Min - Mijn moeder is mijn naam vergeten 73Eva Gerlach - Lievelingsdieren 74Gerrit Krol - Roodborstje 75Ida Gerhardt - Christus als hovenier 76Co Woudsma - Thuis 77Herman Gorter - Zie je ik hou van je 78Judith Herzberg - Een kinderspiegel 79Harmen Wind - Remedie 80Marijke Hanegraaf - Stokgooier en lezer 81M. Vasalis - De idioot in het bad 82Anneke Reitsma - Schaapscheerderskou 83A. Roland Holst - De ploeger 84Hein Walter - Hestia 85Paul van Ostaijen - Het dorp 86Herman de Coninck - Voor mekaar 87Hans Andreus - Liggen in de zon 88Paul Marijnis - Bij een boeket 89Lloyd Haft - Naar Psalm 1 90Chrétien Breukers - Een bericht 91Gerrit Kouwenaar - zo helder is het werkelijk zelden 92Leo Herberghs - Psalm 23 93Harry Mulisch - Dat komt gewoon doordat zijn vader eens 94Esther Jansma - Raam in de lucht 95Leo Vroman - Jeldican en het woord 96Marc Tritsmans - Vermeer 97Gust Gils - een minnend paar 98Hans Faverey - Ik sla een hoek om. 99J. Slauerhoff - Dit eiland 100Hans Kloos - Panta rhei 101Anna Enquist - Ineens 102Constantijn Huygens - Op het overlijden van Tesselschades oudste dochter... 103Guillaume van der Graft - Brood op de wereld 104H.A. Gomperts - Côte d'Azur 105C.O. Jellema - Aurora borealis 106Rutger Kopland - Enkele andere overwegingen 107Miriam Van hee - reeën 108J. Slauerhoff - Brieven op zee 109Bernd G. Bevers - Het wonder 110Marjoleine de Vos - Het leven in juni 111Guillaume van der Graft - Vogels en vissen 112Gabriël Smit - Omdat wij zijn

Verdere verspreiding van afleveringen van de Klassiekers is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s).

Abonnement nemen of opzeggen? Ga naar aanmelden klassiekers of naar afmelden klassiekers. Adres wijzigen? Eerst afmelden, daarna weer opnieuw aanmelden.