* Een bespreking door Wim Kleisen *

Alle Klassiekers zijn, compleet met poëtisch woordenboek, hier te raadplegen. Zie voor al ons andere literaire aanbod de sites Meander en Meander Magazine.

Van de volgende auteurs verschenen inmiddels bijdragen: Wilma van den Akker (1), Inge Boulonois (16), Rutger Cornets de Groot (8), Jeroen Dera (1), Karin Doornik (3), Remko Ekkers (3), Edith de Gilde (7), Pim Heuvel (15), Yves Joris (2), Wim Kleisen (1), Michel Krott (1), Joop Leibbrand (32), Joris Lenstra (6), Allies Ligtvoet (1), Herbert Mouwen (1), Henk Ruijsch (1), Ivan Sacharov (1), Bettine Siertsema (2), Lambert Wierenga (7), Elly Woltjes (9), Rik Wouters (1).

Vooraf

In haar bespreking van 'Een jonger vrouw' van Ankie Peypers citeerde Inge Boulonois van dezelfde dichteres het gedicht 'Je tatônne'. De eerste twee regels daarin herhalen de titel, en het gedicht eindigt met twee keer 'J’ai tatônné', dus in totaal vijf keer staat het accent circonflexe boven de o. Kees van Dullemen veronderstelde dat door zo te spellen het typefoutenduiveltje actief geweest was, omdat het werkwoord immers 'tâtonner' is, met het accentteken boven de a.
Geschrokken sloegen we de bundels er nog eens op na, en wat blijkt? In October (Contact, Amsterdam, 1951) is het wel degelijk 'Je tatônne' enz. en dezelfde spelling vinden we in Gedichten 1951-1975 (An Dekker, Amsterdam,1991). Volgens een mededeling van Maaike Meijer, die bij de verzamelbundel een gedegen inleiding schreef, maar geen bemoeienis had met de samenstelling, wordt de fout niet gemaakt in Letters van een naam (de Prom, Baarn, 1985).

In het gedicht van deze maand is iets vergelijkbaars aan de hand. In de zesde regel van 'Cannes' van Vasalis stond in de vijf drukken bij A.A.M. Stols (1947-1948) van De vogel Phoenix 'het wit gewij breed opgeheven, i.p.v. 'gewei'. Ook in de eerste uitgaven van de bundel bij Van Oorschot (sinds 1961) stond de fout. Wanneer deze hersteld werd, laat zich slecht nazoeken, maar de KB liet weten dat de spelling in ieder geval vanaf de veertiende druk van 1984 correct is. En vanzelfsprekend is dat ook het geval in de Verzamelde Gedichten.

De eerste Klassieker verscheen op 6 juli 2000.
Deze aflevering wordt verzonden aan 2325 abonnees.

Reageren op deze bespreking? Zelf een bijdrage leveren? Vaste medewerker worden? Neem contact op met Meander Klassiekers.
Het e-mailadres is:

In een woestijn van zon, dicht langs de zee
staan de platanen in een brede allee;
dorstige herten, plotseling betoverd
en in hun ren naar ’t water star gebleven,
het groene lichaam wit gevlekt, hoornen geloverd,
het wit gewei breed opgeheven.

Langs lopend, te gezond, te naakt
en door een lichte wijn in een soort droom bewegend,
besef ik plotseling de enig werkelijke zonde:
dat ik door het verwonderlijkste nauw geraakt,
zonder besef door het bestaan gezegend
en door de schadelijkste dingen nauw geschonden,
ver van de werkelijkheid ben weggeraakt.

Vasalis is een van de dichters die vorm en inhoud laat congrueren. Hoewel het gedicht jambisch is, beginnen toch de eerste drie verzen met een beklemtoonde lettergreep. In die drie verzen zet ze ook de situatie neer, zoals een schilder dit in een paar forse streken kan doen. De volle klemtoon valt op 'In', terwijl 'een' een duidelijk secundaire positie krijgt aangewezen. In hetzelfde vers zien we ook 'dicht langs' als nieuwe antimetrie. Onmiddellijk in het tweede vers volgt: 'staan de' als derde antimetrie. In de 'woestijn van zon' verstart blijkbaar alles in de gloeiende zon, de gang van het metrum wordt verstoord. Bij 'dicht' wordt de klemtoon gelegd, omdat de platanen blijkbaar heel dicht bij het water staan. Bij 'staan' zien we een accentuering van de roerloosheid van de platanen door het accent op dit werkwoord. Let ook eens op de alliteratie van 'zon' en 'zee', de twee belangrijkste elementen in dit vers. Het binnenrijm in 'staan de platanen' legt na de antimetrie nog eens alle nadruk op de roerloosheid van de platanen.
Het derde vers begint met een dactylus, 'dorstige', waarmee het gehele schema wordt doorbroken en alle aandacht daarmee op deze dieren wordt gevestigd. Mijn gedachten gaan dan uit naar Psalm 42:

      Zoals de hinde smacht
      naar een waterloop,
      snakt mijn ziel,
      God, naar U.

Dan dient wel opgemerkt te worden dat het verlangen van de ziel naar God vergeefs is, de herten zijn in hun gang 'star gebleven'. Je kunt trouwens ook stellen dat er geen sprake is van een dactylus, maar dat Vasalis de vierde antimetrie toepast en dat het metrum bij de eerste syllabe van 'herten' zijn gang hervat. Maar dan zien we toch in 'plotseling' echt een dactylus, terwijl in 'betoverd' de jambe terugkeert. Dit accentueert dat de herten wel heel abrupt in hun gang zijn belemmerd.
Het vierde vers is het eerste zonder antimetrie, in het vijfde treft ons bij 'hoornen' een nieuwe antimetrie, met alle accent op de hoornen van het dier. Zo krijgt ook in het volgende vers 'breed' een zwaar antimetrisch accent.
Vasalis begint bijna altijd, zoals ook hier, haar gedichten anekdotisch. De regel wit tussen de twee strofen geeft de overgang van buiten naar binnen aan. Ook hier begint ze met een antimetrie en een alliteratie: 'Langs lopend'. Daarna loopt het gedicht metrisch tot in het derde vers van deze strofe alles overhoop wordt gegooid, het begin is nog jambisch, maar na twee jamben volgen drie onbeklemtoonde lettergrepen, terwijl ook in 'werkelijke' de jambe weer strandt. Dit is dan ook een kernregel: de ik komt tot het besef van 'de enig werkelijke zonde'. Daarna komen – niet toevallig – alleen nog bij 'zonder' en 'ver' antimetrieën voor.
Vasalis heeft dit gedicht rijmend geschreven. Eerst gepaard rijm, vervolgens omarmend rijm in de eerste strofe. In de tweede strofe heeft zij het rijm buitengewoon knap gehanteerd. 'naakt' – 'bewegend' – 'geraakt' – 'gezegend' – 'weggeraakt'. Dit zou gekruist rijm zijn geweest, ware het niet dat 'zonde' en 'geschonden' daar, weliswaar rijmend, vreemd tussen staan. Zo gauw je die twee woorden zo bij elkaar ziet staan, weet je waarom het rijm zo is gecomponeerd. Door zonde wordt een mens geschonden. De ik loopt door de platanenallee, fysiek gezond en luchtig gekleed. Ze heeft een glas, waarschijnlijk koele, witte wijn gedronken en is daardoor enigszins licht in het hoofd geworden. Ze ziet daardoor de dingen in een ander licht: ze beseft dat ze van zichzelf vervreemd is.

In Trouw van 29 november 2008 schreef Léon Hanssen onder de titel 'Witte wijn in Cannes' een artikel in Letter & Geest over dit gedicht. Hij refereert daarin aan het 'moment van geestelijke verlichting, een epifanie', die Sartre zijn hoofdpersoon in Walging laat beleven. Inderdaad is deze ervaring verwant met die van de ik-figuur in Cannes. Het gaat in beide gevallen om een lucide moment. Een epifanie is hier geen religieuze openbaring, maar wat Joyce in Stephen Hero beschrijft. Het is wat Lodewijk van Deyssel in een artikel over Aletrino als climax in de reeks observatie-impressie-sensatie noemt, een sensatie dus. In zijn eigen werk treffen we sprekende voorbeelden hiervan aan. Hanssen noemt een passage uit Menno ter Braaks Het carnaval der burgers als voorbeeld.

Dan maakt Hanssen een te grote sprong. Hij noemt Vasalis een mystica, dit in navolging van Vestdijk in zijn beoordeling van de eerste bundel van Vasalis. Velen van ons hebben wel eens een 'lucide moment' ervaren, bijvoorbeeld tijdens een wandeling naar een top in de Franse Alpen of bij een bezoek aan een museum. Toch zou ik niet graag ieder die een dergelijk transcendent moment heeft beleefd, een mysticus noemen. Na zo’n moment keer je weer terug tot het nuchtere, alledaagse leven. Pas wie zijn hele leven streeft naar steeds weer nieuwe ogenblikken van vervoering, zodat dit leven tot een continue reeks van vervoeringen uitgroeit, kunnen wij een mystieke persoonlijkheid noemen. Het hele leven van mensen als Meister Eckhard, Hadewych, Johannes van het Kruis, stond in het teken van die ervaringen. Dat andere critici deze typering van Vestdijk onmiddellijk overnamen, bewijst niets. In de hele literatuur, evenals de literaire kritiek treffen we voorbeelden van epigonie aan. Overigens geeft Hanssen zelf toe dat van mystiek eigenlijk geen sprake is en hij komt dan ook met het etiket 'gefnuikte mystiek'. Hij plaatst Vasalis derhalve eerst onder de noemer 'mystiek' en verwijt haar dan min of meer, dat ze hieraan niet voldoet, dat het gefnuikte mystiek is. Van Deyssel, Sartre, Ter Braak en vele anderen konden lucide momenten beschrijven, maar waren beslist geen mystici.

(Vasalis beschrijft relatief veel van deze momenten. Ik noem als voorbeelden 'Afsluitdijk' en 'Onweer in het moeras' uit Parken en woestijnen. Daarbij wil ik aantekenen dat het eerste gedicht een ervaring van 'onder invloed zijn' bevat, die nog veel sterker is dan de lichtheid in het hoofd in dit gedicht.)

In 'Cannes' lees ik 'nauw' twee keer als 'nauwelijks'. De ik-figuur – ik heb sterk de neiging de ik-figuur met Vasalis te vereenzelvigen - heeft het leven makkelijk opgevat, heeft de 'verwonderlijkste' ervaringen niet bewust ervaren, is er niet door geraakt. Ze heeft het goed, zoals de mensen dat noemen, zij zegt: 'door het bestaan gezegend'. Maar ze beseft dit niet, beschouwt het als vanzelfsprekend. Er hebben zich in haar leven geen gebeurtenissen voorgedaan, die haar psychisch hebben beschadigd, zo concludeer ik, dit ondanks de opdracht aan de overleden Dicky, gestorven op de leeftijd van anderhalf jaar. Blijkbaar heeft ze dit gebeuren kunnen verwerken, ze is door de 'schadelijkste dingen nauw geschonden'. Ook dat heeft ze 'zonder besef' geaccepteerd - de bepaling 'zonder besef' wordt dus samengetrokken. Kortom: zij heeft niet bewust geleefd. Daardoor is zij van haar werkelijkheid en ook van zichzelf - zij schrijft dit niet, maar voor mijn gevoel gaan die twee samen - vervreemd. Het zou zo mooi zijn geweest, als deze twee strofen elk zes verzen zouden tellen. Maar er komt nog een vers achteraan. Dit ontwricht niet alleen het gedicht, maar ook de harmonie in het bestaan van de ik-figuur: '… ver van de werkelijkheid ben weggeraakt.'

Zonde wordt in theologische zin nog wel eens omschreven als verwijderd, vervreemd raken van God en van de weg die hij mensen wijst. Vasalis laat dit liggen, maar wie gelooft in God en van hem vervreemd raakt, vervreemdt ook van zichzelf en de werkelijkheid. De ziel die naar God smacht, is verder dan ooit van de bron verwijderd.
'Cannes' is vormtechnisch gezien een ongelofelijk knap gedicht, maar je ziet dit pas bij nauwkeurige lezing, omdat het zo gemakkelijk lijkt. Wie goed op die vormtechniek let, komt tevens tot inzicht in de indringende gedachtegang van de dichteres Vasalis. Zo raakt zij ons in het diepst van ons bestaan.

In dezelfde bundel staat vijf gedichten verder 'Nu word ik nooit meer radeloos,…', een gedicht dat als motto meekreeg 'Hij zal mij leiden langs grazige weiden/ naar waatren der rust' en daarmee duidelijk verwijst naar Psalm 23. Het gaf mij de vrijheid tot de veronderstelling (zie boven) dat Vasalis in 'Cannes' alludeert op Psalm 42. (Zie voor de tekst van deze psalm, die één geheel vormt met Psalm 43, hier).
Merkwaardig is de opvatting van Vasalis over de wateren der rust. Voor haar is dit een metafoor voor de dood. Dat is ook niet zo gek, want bijbels gezien is water haast een synoniem van de dood. Niet het drinkwater en het water van de beek natuurlijk, maar wel het water van het grote meer en van de zee. Ik lees de psalm anders, maar we weten dat elke lezer zelf zijn tekst maakt. Het bijzondere in de interpretatie van Vasalis is, dat Van Eeden haar hierin voorging. In Van de koele meren des doods vertolkt hij precies dezelfde gedachte die de titel al aangeeft.

Steun Meander en Meander Klassiekers en word ook donateur.

Eerder verschenen:

1M. Vasalis - Aan een boom in het Vondelpark 2J.P. Rawie - Interieur 3Jan Kal - Mont Ventoux 4Jan Emmens - Voor de kade 5M. Vasalis - Streng en aanbiddend 6Simon Vinkenoog - Ver als de horizon ben je 7Gerrit Achterberg - Dryade 8Gerard Reve - Wiegelied 9Paul van Ostaijen - Melopee 10Hanny Michaelis - Het kind 11J.C. Bloem - De nachtegalen 12Gerrit Achterberg - Verzoendag 13Hans Warren - Bekentenis 14E. du Perron - Het kind dat wij waren 15P.C. Boutens - De maan is al boven de seringen 16H. Roland Holst - "Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen 17H. Roland Holst - De zachte krachten 18W. Elsschot - Bij het doodsbed van een kind 19J.H. Leopold - Staren door het raam 20Han G. Hoekstra - De ceder 21Paul Rodenko - Het beeld 22Anna Blaman - De Spin 23Martinus Nijhoff - Moeder 24Martinus Nijhoff - Impasse 25Rutger Kopland - Die Kunst der Fuge 26Rutger Kopland - Al die mooie beloften 27Ad Zuiderent - Tuinpad 28Jan Hanlo - Oote 29Ida Gerhardt - Alpha en Omega 30Ed Leeflang - De vader van de baby Constantijn, wat hem 31Jacques Hamelink - Grijsaard 32Ed Leeflang - Hoor Prediker. Over de dommen en gevatten 33Ed. Hoornik - Te Middelharnis is een kind verdronken 34Ed. Hoornik - Overgang 35Willem van Toorn - Een kraai bij Siena 36Jan Kuijper - Statica 37Lucebert - vrede 38Lucebert - gedicht 39Hans Andreus - Voor de lieve lezer 40Anthonie Donker - Achterbalcon 41Gerrit Kouwenaar - men moet 42Anneke Brassinga - Roeping 43Jan Arends - drie gedichten 44Jan Eijkelboom - 21 november 1981 45Ria Borkent - Sieraad 46Simon Vestdijk - Het kind 47Jac. van Hattum - Visvangst 48Simon Vestdijk - De overlevende 49Rutger Kopland - Soms bij het zien, bij het zien van een rij 50Leo Vroman - Een boot 51W.F. Hermans - Bewaakte overweg 52H. Marsman - 'Paradise regained' 53Anna Enquist - Typologie van de drenkeling 54Willem Jan Otten - Op zaal 55Hester Knibbe - Vannacht 56J. Slauerhoff - De ontdekker 57J.A. dèr Mouw - 'K BEN Brahman, maar we zitten zonder meid. 58J.A. dèr Mouw - LANG rolt, een bol van klank, de klank van 't schot, 59J.H. Leopold - Regen 60Jan G. Elburg - gelovig soms 61J.C. Bloem - Insomnia 62J.H. Leopold - Saadi 63Anton Korteweg - Wij samen 64Frederik van Eeden - De Waterlelie 65Leo Vroman - Nacht 66Hans Andreus - Laatste gedicht 67Geerten Gossaert - Het brandende wrak 68Gerrit Komrij - Een gedicht 69Gerrit Achterberg - Fotografie 70Patty Scholten - De olifant 71Leo Vroman - Voor wie dit leest 72Neeltje Maria Min - Mijn moeder is mijn naam vergeten 73Eva Gerlach - Lievelingsdieren 74Gerrit Krol - Roodborstje 75Ida Gerhardt - Christus als hovenier 76Co Woudsma - Thuis 77Herman Gorter - Zie je ik hou van je 78Judith Herzberg - Een kinderspiegel 79Harmen Wind - Remedie 80Marijke Hanegraaf - Stokgooier en lezer 81M. Vasalis - De idioot in het bad 82Anneke Reitsma - Schaapscheerderskou 83A. Roland Holst - De ploeger 84Hein Walter - Hestia 85Paul van Ostaijen - Het dorp 86Herman de Coninck - Voor mekaar 87Hans Andreus - Liggen in de zon 88Paul Marijnis - Bij een boeket 89Lloyd Haft - Naar Psalm 1 90Chrétien Breukers - Een bericht 91Gerrit Kouwenaar - zo helder is het werkelijk zelden 92Leo Herberghs - Psalm 23 93Harry Mulisch - Dat komt gewoon doordat zijn vader eens 94Esther Jansma - Raam in de lucht 95Leo Vroman - Jeldican en het woord 96Marc Tritsmans - Vermeer 97Gust Gils - een minnend paar 98Hans Faverey - Ik sla een hoek om. 99J. Slauerhoff - Dit eiland 100Hans Kloos - Panta rhei 101Anna Enquist - Ineens 102Constantijn Huygens - Op het overlijden van Tesselschades oudste dochter... 103Guillaume van der Graft - Brood op de wereld 104H.A. Gomperts - Côte d'Azur 105C.O. Jellema - Aurora borealis 106Rutger Kopland - Enkele andere overwegingen 107Miriam Van hee - reeën 108J. Slauerhoff - Brieven op zee 109Bernd G. Bevers - Het wonder 110Marjoleine de Vos - Het leven in juni 111Guillaume van der Graft - Vogels en vissen 112Gabriël Smit - Omdat wij zijn 113Gerrit Achterberg - Code 114Tonnus Oosterhoff - De moy je m’épouvante 115Patrick Lateur - Mirjam 116Ankie Peypers - Een jonger vrouw

Verdere verspreiding van afleveringen van de Klassiekers is alleen toegestaan met voorafgaande en uitdrukkelijke toestemming van de auteur(s).

Abonnement nemen of opzeggen? Ga naar aanmelden klassiekers of naar afmelden klassiekers. Adres wijzigen? Eerst afmelden, daarna weer opnieuw aanmelden.